Otizm Bize Ne Öğretti?

Not: Aşağıdaki yazı, kendime uyguladığım bir terapi yöntemidir, ciddiye almayınız.

Otizmli bir çocuğa sahip olmanın hep zorluklarından bahsedilir. Doğrudur da zordur gerçekten. Peki, otizmli bir çocuğun anne-babası olmak bize neler katıyor, bence bunları da konuşmak lazım.

Farklı Olmak

Doktora gittiğimizde böyle bir ihtimal aklımızın ucundan bile geçmiyordu, aslında. İki buçuk yaşındaydı ve henüz konuşmuyordu. Eşimle bana kalsa tek şikâyetimiz de buydu. Doktor Hanım, odasında oradan oraya koşturup duran oğluma bakarak şikâyetimizin ne olduğunu sordu. Sonra adıyla birkaç kez seslenip Mert’in dikkatini çekmeye çalıştı. Sonuç alamayınca bize birkaç soru sordu. Muayene bitmişti. Bütün hayatımızı etkileyecek, sarıp sarmalayacak o kelimeyi, nezle teşhisi koyan bir aile doktoru edasıyla pat diye söyleyiverdi, otizm.
Otizm, bu kelimenin bendeki tek karşılığı yıllar önce seyrettiğim Yağmur Adam filmiydi. Hani şu Dustin Hoffman’ın üstün yetenekleri olan otistik bir adamı oynadığı bol oscarlı film. İzleyenler hatırlayacaktır; yere düşmekte olan onlarca kürdanı gözüyle sayabilen ya da telefon rehberindeki tüm isimleri telefon numaralarıyla hafızasına alan ama en basit sosyal becerilerden yoksun, takıntılı kahramanın hikâyesi.